When Iran entered the 2015 deal to lift sanctions, the years until 2018 were the best of my life. As a lawyer, I was able to buy my own property, car and office. Inflation was low, the economy was growing, and people felt hopeful.

I strongly reject the claim that Iran spent money on terrorism or has engaged in terrorist activity. I believe the conflict between Palestine and Israel is judged unfairly: supporting Israel is treated as acceptable, while supporting Palestine is labelled terrorism.

When sanctions were reimposed, life in Iran became extremely difficult. My family still lives there, and I know how much ordinary people are suffering. Yet the hardship of 90 million Iranians is rarely discussed.

Iran’s refusal to recognise Israel does not make it aggressive. Iran’s position is political and peaceful: it supports what it believes is right without advocating force. Palestinians have nowhere else to go, while settlers can return to their countries of origin.

The world should be more concerned about people suffering in Iran, Palestine, Lebanon and elsewhere than about protecting settlers from returning to their original countries.

وقتی ایران در سال ۲۰۱۵ وارد توافق رفع تحریم‌ها شد، سال‌های تا ۲۰۱۸ بهترین دوران زندگی من بود. به عنوان یک وکیل، توانستم خانه، ماشین و دفتر کار خودم را بخرم. تورم پایین بود، اقتصاد در حال رشد بود و مردم احساس امیدواری داشتند.

من قویاً این ادعا را رد می‌کنم که ایران برای تروریسم هزینه کرده یا در فعالیت‌های تروریستی مشارکت داشته است. به باور من، درگیری میان فلسطین و اسرائیل به‌صورت ناعادلانه قضاوت می‌شود: حمایت از اسرائیل قابل قبول تلقی می‌شود، در حالی که حمایت از فلسطین تروریسم نامیده می‌شود.

وقتی تحریم‌ها دوباره اعمال شدند، زندگی در ایران به‌شدت دشوار شد. خانواده من هنوز آنجا زندگی می‌کنند و من می‌دانم مردم عادی چقدر رنج می‌کشند. با این حال، به ندرت درباره سختی‌های ۹۰ میلیون ایرانی صحبت می‌شود.

اینکه ایران اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد، به معنای تهاجمی بودن آن نیست. موضع ایران سیاسی و مسالمت‌آمیز است: از چیزی که آن را درست می‌داند حمایت می‌کند، بدون آنکه از زور حمایت کند. فلسطینی‌ها جای دیگری برای رفتن ندارند، در حالی که شهرک‌نشینان می‌توانند به کشورهای اصلی خود بازگردند.

جهان باید بیش از حفاظت از شهرک‌نشینان برای بازگشت به کشورهای اصلی‌شان، نگران مردمی باشد که در ایران، فلسطین، لبنان و دیگر نقاط در رنج و سختی زندگی می‌کنند.